Przyjechali do Krakowa bez kompleksów, nie zważając na renomę rywala ani gorącą atmosferę przy Reymonta. Zagrali odważnie, z rozmachem i wiarą, że mogą dokonać rzeczy wielkiej. Po końcowym gwizdku nazwiska Matusiaka, Garguły, Ujka, Wróbla, Popka i pozostałych podopiecznych Oresta Lenczyka były na ustach całej piłkarskiej Polski, a blisko 130-osobowa grupa bełchatowskich kibiców świętowała historyczny tryumf, skandując: „Koniec jazdy Białej Gwiazdy!”. Dziś, dokładnie 20 lat po pamiętnym zwycięstwie 4:2 nad Wisłą Kraków, wracamy do wydarzeń, które stały się jednym z fundamentów największego sukcesu w dziejach GKS-u Bełchatów. Przywołujemy emocje, kulisy i wspomnienia z wieczoru, który na zawsze zapisał się w sercach kibiców. Zapraszamy w sentymentalną podróż do 11 listopada 2006 roku – dnia, w którym biało-zielono-czarni zadziwili piłkarską Polskę i udowodnili, że niemożliwe nie istnieje.

POCZĄTEK PIĘKNEJ HISTORII

Po dziewięciu miesiącach pracy w GKS Bełchatów trener Orest Lenczyk przeobraził drużynę walczącą o utrzymanie w lidera ekstraklasowej tabeli. 64-letni wówczas szkoleniowiec odważnie postawił na młodych zawodników, zrezygnował z usług kilku przeciętnych obcokrajowców (Chifona, Ferhatovicia, Joldicia, Omeonu i Radulovicia), a grę zespołu oparł na szybkości, dynamice i ofensywnym rozmachu. Dzięki żelaznej konsekwencji, silnemu charakterowi i bezkompromisowemu podejściu potrafił zaszczepić piłkarzom własną wizję futbolu. A wszystko to przy budżecie wynoszącym około 10 milionów złotych, który na tle ekstraklasowej konkurencji prezentował się dość skromnie. Zdecydowana większość środków pochodziła z kopalni, choć istotną część klubowych przychodów stanowiły również wpływy z Canal+ oraz elektrowni.

– Nie oczekuję wzmocnień. Znam swoje miejsce w szeregu i możliwości klubu. Mój plan polega na systematycznym wprowadzaniu młodych piłkarzy. Ale ostrożnie. Bo zespół to jak łańcuch i w zbyt wielu miejscach przerwać go nie wolno. Może są kluby, gdzie działacze siadają i kreślą cele, ale w Bełchatowie tak nie jest. – mówił w sierpniu 2006 roku na łamach „Piłki Nożnej” trener Lenczyk.

Jego podopieczni rozpoczęli sezon 2006/07 w imponującym stylu, odnosząc cztery zwycięstwa z rzędu. Na inaugurację pokonali na wyjeździe Górnika Łęczna (3:1), a następnie przed własną publicznością uporali się z Widzewem Łódź (1:0). Szczególne znaczenie miał jednak tryumf w Warszawie nad Legią (2:1), odniesiony w 3. kolejce. To właśnie tamto zwycięstwo wyraźnie wzmocniło wiarę bełchatowian we własne możliwości. Łukasz Garguła, Tomasz Wróbel i Radosław Matusiak udowodnili, że można skutecznie rywalizować z ligową czołówką, pociągając za sobą pozostałych kolegów. Potwierdzeniem rosnącej siły zespołu był kolejny występ – efektowne zwycięstwo nad Odrą Wodzisław (5:1). Po czterech kolejkach biało-zielono-czarni z kompletem punktów zdecydowanie przewodzili ligowej stawce.

– O zaskoczeniu można było mówić w poprzedniej rundzie. Teraz po prostu jesteśmy dojrzałą, silną drużyną z wyrównanym kolektywem i kilkoma zawodnikami wybijającymi się ponad resztę. – mówił wówczas obrońca GKS-u, Jacek Popek. – Jeśli GKS jest na fali to mogę powiedzieć, że są zawodnicy, których ta fala niesie, ale i tacy, których w niektórych momentach przykrywa. Muszę popuszczać trochę powietrza, aby ten balon nie był zbyt napompowany. – tonował nastroje trener Lenczyk.

Po znakomitym otwarciu sezonu nadszedł jednak czas trudniejszej próby. Rywalizacja m.in. z Zagłębiem Lubin, Lechem Poznań i Górnikiem Zabrze zbiegła się z pierwszym poważniejszym kryzysem formy. Zaledwie jedno zwycięstwo w siedmiu spotkaniach sprawiło, że początkowy zachwyt nad postawą bełchatowian ustąpił miejsca wątpliwościom. Odpowiedź przyszła w 12. kolejce, kiedy GKS rozgromił Wisłę Płock (4:0), wysyłając wyraźny sygnał, że wraca na właściwe tory. Dwa trafienia Radosława Matusiaka, precyzyjne uderzenie Mariusza Ujka tuż przy słupku oraz popisowa indywidualna akcja Tomasza Wróbla, zwieńczona golem, pozwoliły biało-zielono-czarnym ponownie zameldować się na ligowym podium.

Już w następnej kolejce bełchatowian czekał prawdziwy sprawdzian – bezpośrednie starcie z wiceliderem tabeli, Koroną Kielce. Rozgrywane przy S3 w mroźny listopadowy wieczór spotkanie długo nie zapowiadało wielkich emocji. Pierwsza połowa upłynęła pod znakiem ostrożnej gry obu zespołów, a na przerwę piłkarze schodzili przy bezbramkowym remisie. Prawdziwe fajerwerki rozpoczęły się dopiero po zmianie stron.

W 49. minucie blisko trzy i pół tysiąca zmarzniętych kibiców rozgrzał Dariusz Pietrasiak, który celnym uderzeniem głową wyprowadził gospodarzy na prowadzenie. Kwadrans później Marcin Robak strzałem w dalszy róg bramki doprowadził do wyrównania. Gdy wydawało się, że zacięty pojedynek zakończy się podziałem punktów, do głosu doszedł ofensywny tercet Ujek-Matusiak-Garguła. W 79. minucie Matusiak i Ujek koncertowo rozmontowali defensywę kielczan, a całą akcję skutecznym wykończeniem sfinalizował pierwszy z nich, zdobywając bramkę na 2:1.

– Rozegranie akcji, palce lizać! Ręce same składają się do oklasków. – relacjonował na antenie Canal+ Marcin Rosłoń.

Zaledwie cztery minuty później znakomite podanie Garguły na gola zamienił Ujek, podwyższając prowadzenie gospodarzy. Choć Korona zdołała jeszcze odpowiedzieć kontaktowym trafieniem, ostatnie słowo należało do bełchatowian. Zwycięstwo 3:2 pozwoliło GKS wyprzedzić kielczan w tabeli i umocnić swoją pozycję w ścisłej ligowej czołówce.

Na dwie kolejki przed zakończeniem rundy jesiennej podopieczni Oresta Lenczyka mieli na koncie 24 punkty i tracili zaledwie jedno „oczko” do prowadzącej Wisły Kraków. Drużyna, która jeszcze kilka miesięcy wcześniej musiała drżeć o ligowy byt, coraz śmielej zgłaszała aspiracje do walki o najwyższe cele. A to, co początkowo wielu obserwatorów uznawało za chwilową sensację, zaczynało nabierać kształtów jednej z najbardziej niezwykłych historii w dziejach bełchatowskiego futbolu.

BITWA POD WAWELEM

Była zimna, chwilami deszczowa sobota, 11 listopada 2006 roku – dzień 88. rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości. Piłkarze krakowskiej Wisły, prowadzeni od 20 września przez serbskiego szkoleniowca Dragomira Okukę, mieli za sobą dwie pechowe porażki w fazie grupowej Pucharu UEFA – z angielskim Blackburn Rovers i francuskim AS Nancy (obie po 1:2). Mogli się jednak poszczycić czymś wyjątkowym: najdłuższą serią domowych meczów bez porażki nie tylko w historii klubu, ale również w całej ligowej Europie. Twierdza przy Reymonta pozostawała niezdobyta od 73 spotkań!

Mimo tego imponującego osiągnięcia krakowianie przeżywali jeden z trudniejszych okresów ostatnich lat. Po przekonującym zwycięstwie w derbach z Cracovią (3:0), szczęśliwym remisie z Dyskobolią w Grodzisku Wlkp. (2:2) oraz sensacyjnej porażce w Pucharze Polski z drugoligowym Ruchem Chorzów (1:2), do starcia z GKS Bełchatów przystępowali jednak jako liderzy Ekstraklasy.

Dodatkowego smaczku tej konfrontacji nadawała osoba Oresta Lenczyka, który w 1978 roku poprowadził Wisłę do mistrzostwa Polski. Pytany przed meczem przez dziennikarzy o sentyment związany z powrotem na stadion przy Reymonta, odpowiedział w swoim charakterystycznym, nieco przewrotnym stylu: – Sentyment to ja mam, ale do dziewcząt.

Pomimo decyzji Komisji Ligi Ekstraklasy o zamknięciu trybuny wschodniej w związku z ekscesami kibiców podczas derbów Krakowa, według niektórych źródeł spotkanie obejrzało z trybun nawet 10 tysięcy widzów. Warto przy tym pamiętać, że stadion Wisły w 2006 roku znacząco różnił się od dzisiejszego obiektu. Trwała jego przebudowa, a do dyspozycji kibiców pozostawała wówczas zaledwie jedna zadaszona trybuna.

Piłkarzy wychodzących na przedmeczową rozgrzewkę powitała ogromna sektorówka z napisem „WISŁA”. Z okazji Narodowego Święta Niepodległości odegrano i odśpiewano hymn Polski, a na trybunie południowej kibice gospodarzy przygotowali efektowną oprawę z użyciem rac. Atmosfera od pierwszych chwil była niezwykle gorąca. Dodatkowych emocji dostarczał fakt, że sektor gości znajdował się na tej samej trybunie, którą zajmowali najbardziej zagorzali sympatycy „Białej Gwiazdy”.

– Miałem to szczęście, że jako jeden z pierwszych kibiców GKS-u zdołałem wejść na stadion tuż przed pierwszym gwizdkiem sędziego. Niestety, nie wszystkim było to dane. Z powodu opieszałości służb ochrony część bełchatowskich fanów – wśród nich Kacper Jędrychowski, późniejszy asystent trenerów Rafała Ulatowskiego, Mariusza Pawlaka i Artura Derbina w sztabie szkoleniowym GKS-u – dotarła do sektora gości dopiero w 20. minucie spotkania… – wspomina Damian Agatowski, obecnie kierownik działu marketingu GKS-u Bełchatów.

Piłkarze GKS-u, wyprowadzeni na murawę przez kapitana Edwarda Cecota, od pierwszych sekund pokazali, że nie zamierzają przestraszyć się utytułowanego rywala. W tym miejscu warto przypomnieć, że podczas czterech wcześniejszych wizyt przy Reymonta – w latach 1987, 1996, 1999 i 2005 – bełchatowianie nie zdołali zdobyć choćby jednej bramki! Wszystko wskazywało jednak na to, że jeśli kiedykolwiek miało nastąpić przełamanie tej niechlubnej serii, to właśnie tego dnia.

Wystarczyły zaledwie 52 sekundy, by historia zaczęła pisać się na nowo! Tomasz Wróbel idealnie dośrodkował na głowę Mariusza Ujka, a ten, wykorzystując bierną postawę krakowskich obrońców, efektownym strzałem szczupakiem pokonał Emiliana Dolhę. Gospodarze nie zdążyli jeszcze otrząsnąć się po pierwszym ciosie, gdy nadszedł kolejny. W 5. minucie Grzegorz Fonfara przejął piłkę w środkowej strefie boiska i precyzyjnym prostopadłym podaniem uruchomił Radosława Matusiaka, który z zimną krwią podwyższył prowadzenie na 2:0!

– Na początku meczu krakowianie wyglądali przy rywalach jak – nie przymierzając traktor Massey Ferguson przy Ferrari. Wolniejsi, mało zwrotni, reagujący z opóźnieniem, bez koniecznej dynamiki. – relacjonował później wieloletni rzecznik prasowy Wisły, a wówczas dziennikarz TVP, Jarosław Krzoska.

Bełchatowianie bezlitośnie obnażali wszystkie mankamenty w grze „Białej Gwiazdy”. Znakomicie rozpracowali przeciwnika, a przyjęta taktyka przynosiła efekty niemal od pierwszego gwizdka. GKS rzucił się na Wisłę niczym sfora wygłodniałych wilków – bez kompleksów, bez respektu dla rywala, za to z odwagą i nastawieniem na zdecydowaną ofensywę. W 23. minucie australijski obrońca Michael Thwaite, interweniując w pojedynku z Tomaszem Jarzębowskim, wybił piłkę wprost pod nogi Matusiaka, znajdującego się na pozycji spalonej. Napastnik biało-zielono-czarnych nie zastanawiał się ani chwili. Uderzył zza pola karnego niezwykle precyzyjnie, po koźle, tuż przy słupku. Emilian Dolha po raz trzeci musiał wyciągać piłkę z siatki! Wisła Kraków – GKS Bełchatów 0:3. I to wszystko w niespełna 23 minuty!

– To, co działo się wówczas w sektorze zajmowanym przez nas, kibiców GKS-u, trudno opisać słowami. Szał radości, niedowierzanie, duma i niepohamowana euforia! Nawet dziś, gdy wracam pamięcią do tamtych chwil, przechodzą mnie ciarki. Pamiętam, że już wtedy zaczynałem tracić głos od nieustannego dopingu. Tymczasem Orest Lenczyk, w przeciwieństwie do nas, zachowywał przy linii bocznej niemal stoicki spokój, jakby to, co działo się na boisku, było dla niego czymś zupełnie naturalnym. – wspomina Agatowski.

– Będąc w Krakowie, nie mogę skakać z radości po golach. Byłoby to nietaktem. – tłumaczył po spotkaniu szkoleniowiec GKS-u.

Mimo czerwonej kartki dla Mariusza Ujka oraz kilku groźnych sytuacji gospodarzy, m.in. po uderzeniach Mauro Cantoro i Nikoli Mijailovicia, bełchatowianie schodzili do szatni z sensacyjnym, trzybramkowym prowadzeniem!

– Jest dobrze. Gramy swoją piłkę, strzeliliśmy trzy bramki. Wisła dawno nie miała takiego wyniku na swoim boisku. Troszkę nam pokrzyżowała plany czerwona kartka Mariusza Ujka, ale miejmy nadzieję, że nie odbije się to na wyniku i dowieziemy ten korzystny wynik. – mówił w przerwie spotkania zdobywca dwóch bramek, Radosław Matusiak, w rozmowie z dziennikarzem Canal+ Adamem Westfalem.

Po zmianie stron GKS kontynuował swój piłkarski koncert pod batutą trenera Lenczyka. Mimo gry w osłabieniu bełchatowianie nie zamierzali ograniczać się do obrony korzystnego wyniku. Spotkanie stało na bardzo wysokim poziomie, a obie drużyny grały bez kalkulacji. Gospodarze, chcąc odwrócić losy rywalizacji, posłali do boju trzeciego napastnika – byłego reprezentanta Polski, Pawła Kryszałowicza. Niewiele jednak wskazywało na to, by ten manewr miał przynieść oczekiwany skutek.

Już w 48. minucie „Rado-Matu” ponownie napędził strachu krakowskim defensorom. Mając przed sobą dwóch obrońców, najpierw efektownie zwiódł Thwaite’a, a następnie uderzył w dalszy róg bramki. Dolha zdołał jednak odbić piłkę poza pole karne. Tysiące sympatyków „Białej Gwiazdy” przecierały oczy ze zdumienia, podczas gdy nasza niespełna 130-osobowa grupa z całych sił dopingowała bełchatowskich piłkarzy, skandując: „GKS! GKS! GKS!”. Krakowska publiczność szybko odpowiedziała jednak ogłuszającym „Wisła Kraków! Wisła Kraków!”, pokazując, kto na trybunach ma przewagę liczebną i siłę głosu. Pod tym względem gospodarze byli bezdyskusyjnie mocniejsi. Ale tylko pod tym. Bo na murawie niepodzielnie rządzili bełchatowianie!

W 50. minucie Radosław Matusiak raz jeszcze urządził sobie prawdziwy taniec z krakowskimi obrońcami. Skupił na sobie uwagę Dariusza Dudki, Michaela Thwaite’a i Piotra Brożka, przełożył piłkę na lewą nogę, po czym zagrał do Tomasza Jarzębowskiego. Ten, znajdując się zaledwie sześć metrów od bramki, nie dał rumuńskiemu golkiperowi najmniejszych szans. 4:0! Nokaut! Absolutna sensacja przy Reymonta!

– Drużyna Wisły jest bezradna. Powiem szczerze, że od początku powstania mocnej Wisły, nie pamiętam tej drużyny tak nisko na kolanach, bo tak to trzeba w tej chwili powiedzieć. – komentował na antenie Canal+ współprowadzący transmisję Kazimierz Węgrzyn.

W większości spotkań tak wysokie prowadzenie oznaczałoby praktycznie koniec emocji. Ale nie tego wieczoru. I nie w starciu tych dwóch drużyn. Nikt nie zamierzał składać broni, a gospodarze, choć boleśnie doświadczeni przez rozpędzony GKS, wciąż próbowali odwrócić losy rywalizacji. Wisła coraz częściej przedostawała się pod bramkę strzeżoną przez 37-letniego Piotra Lecha, który przez długi czas skutecznie odpierał kolejne ataki. Po raz pierwszy skapitulował dopiero w 64. minucie. Po dośrodkowaniu Piotra Brożka z rzutu wolnego Jakub Błaszczykowski, stojąc tyłem do bramki, uderzył piłkę głową w taki sposób, że ta przelobowała bełchatowskiego golkipera.

Trafienie dodało gospodarzom wiary. Zaledwie dwie minuty później ponownie zakotłowało się w polu karnym GKS-u, ale zarówno strzał głową Dariusza Dudki, jak i dobitkę Pawła Brożka znakomicie obronił doświadczony Lech. Bełchatowianie nie pozostawali dłużni. W jednej z kolejnych akcji Jacek Popek zagrał na lewą stronę do wprowadzonego chwilę wcześniej Marcina Kowalczyka, lecz mocne uderzenie 21-latka zdołał sparować Dolha. Chwilę później zrobiło się jednak 2:4. Piotr Brożek popisał się dalekim przerzutem z własnej połowy do swojego brata Pawła, który wyprzedził bełchatowskich obrońców, minął Piotra Lecha i skierował piłkę do pustej bramki.

„Biała Gwiazda” poczuła krew. Krakowianie rzucili się do kolejnych ataków, a przewaga gospodarzy zaczęła wyraźnie rosnąć. W 77. minucie groźnie z rzutu wolnego uderzał Dudka, natomiast w 86. minucie bliski szczęścia był Kryszałowicz, który próbował pokonać Lecha strzałem głową. Za każdym razem na posterunku pozostawał jednak bramkarz GKS-u, wyrastający na jednego z bohaterów tego niezwykłego widowiska. Czas uciekał, a nadzieje miejscowych na uratowanie choćby punktu stopniowo gasły. W samej końcówce bełchatowianie mogli jeszcze przypieczętować zwycięstwo piątym trafieniem. Po podaniu Fonfary Łukasz Garguła znalazł się sam na sam z Dolhą, lecz w decydującym momencie potknął się i nie zdołał oddać strzału.

Wreszcie rozległ się ostatni gwizdek Grzegorza Gilewskiego. Sensacja stała się faktem! Po 73 kolejnych spotkaniach bez porażki na własnym stadionie Wisła Kraków znalazła pogromcę. Był nim GKS Bełchatów! Twierdza przy Reymonta padła. I to w jakim stylu!

Wisła Kraków – GKS Bełchatów 2:4 (0:3)
Bramki: Jakub Błaszczykowski 64, Paweł Brożek 73 – Mariusz Ujek 1, Radosław Matusiak 5 i 23, Tomasz Jarzębowski 51

Wisła Kraków: Emilian Dolha – Marcin Baszczyński, Michael Thwaite, Dariusz Dudka, Nikola Mijailović – Jakub Błaszczykowski, Radosław Sobolewski, Mauro Cantoro (46. Paweł Kryszałowicz), Marek Zieńczuk (46. Piotr Brożek) – Paweł Brożek, Jean Paulista.
Trener: Dragomir Okuka
GKS Bełchatów: Piotr Lech – Grzegorz Fonfara, Edward Cecot, Dariusz Pietrasiak, Jacek Popek (81. Rafał Grodzicki) – Tomasz Wróbel (90. Piotr Klepczarek), Paweł Strąk, Tomasz Jarzębowski (71. Marcin Kowalczyk), Mariusz Ujek, Łukasz Garguła – Radosław Matusiak.
Trener: Orest Lenczyk

Żółte kartki: Mijailović – Popek, Wróbel, Garguła, Lech
Czerwona kartka: Ujek (34 min.)
Sędzia: Grzegorz Gilewski (Radom)
Widzów: 9000

– Zrobiliśmy coś wielkiego, zdajemy sobie z tego sprawę. Pokonaliśmy Wisłę, która nie przegrała u siebie przez pięć lat. – mówił tuż po meczu Radosław Matusiak w rozmowie z „Dziennikiem Łódzkim”.

– W najjaśniejszych snach nie spodziewałem się tego, że na boisku Wisły będziemy prowadzić 4:0. (…) Pokazaliśmy, że potrafimy grać nawet w dziesięciu. Rozegraliśmy bardzo dobry mecz i zostajemy liderem. – opowiadał przed kamerami Canal+ podekscytowany Tomasz Jarzębowski.

Orest Lenczyk również miał powody do ogromnej satysfakcji, choć – jak zwykle – okazywał ją na swój niepowtarzalny sposób.

– Powiedziałem zawodnikom w przerwie, że jak przegrają ten mecz, to cała Polska będzie się śmiała, a jak wygrają to Bełchatów oszaleje. Nie wiem co się dzieje w Bełchatowie, ale jestem przekonany, że sprawiliśmy sporą satysfakcję naszym kibicom. Mówiono, że udaje nam się wygrać, zdobyć punkty. Nienawidzą nas w Warszawie, Kraków jest inny to nam wybaczy.

Znaczenie tamtego zwycięstwa wykraczało jednak daleko poza trzy ligowe punkty i przełamanie imponującej serii krakowian. Dla bełchatowskiej drużyny był to moment szczególny – dowód, że potrafi nie tylko rywalizować z najlepszymi, ale również narzucać im własne warunki gry. Po latach trafnie ujął to jeden z filarów ówczesnego zespołu, Jacek Popek: – Ten mecz scementował całą drużynę. Dał nam wtedy mentalnego kopa. – wspominał w rozmowie z portalem GKS.net.pl.

Wydarzenia przy Reymonta celnie podsumował również były reprezentant Polski, Grzegorz Mielcarski: – Zwycięstwo Bełchatowa nie jest dla mnie sensacją, co najwyżej niespodzianką. (…) Każdy z innych ligowych rywali prowadząc z Wisłą 2:0 skupiłby się wyłącznie na obronie, tymczasem GKS – przeciwnie, prowadził otwartą grę.

Jeszcze dalej w swoich ocenach poszli dziennikarze tygodnika „Piłka Nożna”, którzy po krakowskim triumfie nie mieli już wątpliwości co do rzeczywistych możliwości zespołu Oresta Lenczyka:

– Wygrywając na tym trudnym terenie GKS ostatecznie przekonał wszystkich wątpiących, że jest w stanie zdobyć mistrzostwo Polski. Można wręcz powiedzieć, że w tej chwili stawianie przed zespołem jakiegoś mniejszego celu byłoby kpiną z bełchatowskich kibiców.

11 listopada 2006 roku przeszedł do historii GKS-u Bełchatów jako dzień, w którym niemożliwe stało się możliwe. Drużyna, która jeszcze kilka miesięcy wcześniej walczyła o utrzymanie w Ekstraklasie, zdobyła jeden z najtrudniejszych stadionów w Polsce, przerwała rekordową serię Wisły i wysłała całej piłkarskiej Polsce jednoznaczny sygnał: w walce o mistrzostwo trzeba się z nią liczyć.

– Myślę, że dla wszystkich kibiców GKS-u Bełchatów, a zwłaszcza tych, którzy tamtego wieczoru byli obecni na trybunach stadionu Wisły, pozostało coś znacznie cenniejszego niż samo wspomnienie sensacyjnego zwycięstwa. Pozostały emocje, których nie sposób opisać słowami, duma rozpierająca serca i wspomnienia, które nawet po dwudziestu latach potrafią wywołać ciarki na plecach. Bo tamtego wieczoru nie byliśmy jedynie świadkami wielkiego meczu. Byliśmy częścią historii, która na zawsze zapisała się złotymi zgłoskami w dziejach bełchatowskiego futbolu. I choć od tamtych wydarzeń minęły już dwie dekady, jedno pozostaje niezmienne – nikt, kto przeżył tamten wieczór, nigdy go nie zapomni. – podsumował Damian Agatowski.

„MIASTO LIDERA! BEŁCHATÓW, MIASTO LIDERA!”

Aż sześciu piłkarzy GKS-u – Piotr Lech, Grzegorz Fonfara, Edward Cecot, Tomasz Jarzębowski, Tomasz Wróbel i Radosław Matusiak – znalazło się po tym spotkaniu w jedenastce kolejki tygodnika „Piłka Nożna”. Prasa nie szczędziła bełchatowianom pochwał. Gargułę i Matusiaka nazywano „okrętami flagowymi” GKS-u, przed drużyną z Bełchatowa „zdejmowano czapki”, a jej czołowych zawodników określano mianem piłkarzy, których w swoich szeregach chciałby mieć każdy klub Ekstraklasy. Zachwyt nad postawą biało-zielono-czarnych był powszechny, a ich nazwiska coraz częściej pojawiały się na pierwszych stronach sportowych gazet.

Zaledwie cztery dni po pamiętnym triumfie w Krakowie Radosław Matusiak zdobył zwycięską bramkę dla reprezentacji Polski w wyjazdowym meczu eliminacji mistrzostw Europy z Belgią w Brukseli. Wokół napastnika GKS-u rozpętała się prawdziwa medialna gorączka, wykraczająca daleko poza redakcje sportowe. Jeszcze niedawno był jednym z wielu ligowych zawodników, a teraz wyrastał na jedną z największych gwiazd polskiego futbolu.

Wyprawa pod Wawel zapisała się złotymi zgłoskami w historii bełchatowskiego klubu. O skali tego osiągnięcia najlepiej świadczy fakt, że w plebiscycie zorganizowanym z okazji 40-lecia GKS-u kibice, wybierając spośród 16 spotkań z różnych okresów jego działalności, uznali zwycięstwo nad Wisłą za najlepszy ligowy mecz w dziejach klubu. Co więcej, aż sześciu uczestników tamtego pamiętnego widowiska znalazło się w jedenastce 40-lecia. Równie wysoko krakowski triumf ocenili dziennikarze „Piłki Nożnej”, przyznając mu w swoim plebiscycie miano meczu roku 2006.

Choć zwycięstwo przy Reymonta odbiło się szerokim echem w całej Polsce, Orest Lenczyk doskonale zdawał sobie sprawę, że prawdziwą sztuką będzie utrzymanie zespołu na szczycie. W wywiadzie dla „Piłki Nożnej”, podsumowującym rundę jesienną sezonu 2006/07, szkoleniowiec wrócił wspomnieniami do kolejnego spotkania, które – wbrew pozorom – okazało się dla niego jeszcze większym wyzwaniem.

– Zwycięstwa nad Wisłą wszyscy nie mogli się nachwalić, aż tu nagle okazało się, że najważniejszym meczem jesieni stała się potyczka z Pogonią Szczecin, czego już nikt, łącznie ze mną, się nie spodziewał. Albowiem z trzech żądeł zostało mi tylko jedno – Radek Matusiak, zresztą zmęczony – co zrozumiałe – po znakomitym występie w Brukseli. Natomiast Łukasz Garguła pauzował za żółte kartki, a Mariusz Ujek miał karę za czerwień w Krakowie. Zwracam na to uwagę, bo zaczął sypać mi się plan pozostania na pierwszym miejscu w tabeli na najbliższe trzy miesiące. Wygraliśmy jednak 1:0. I dobrze, bo już wcześniej zapowiedziałem swoim zawodnikom, że szanuje się tylko tych, którzy są liderami. O innych – nawet na drugim czy trzecim miejscu, kibice szybko zapominają. Dlatego dla tak powszechnie lekceważonego klubu jak GKS Bełchatów lokata na zakończenie rundy jesiennej nie może być bez znaczenia.

Dziś tamten mecz to jedna z najpiękniejszych historii bełchatowskiego futbolu. Matusiak, Garguła, Wróbel, Fonfara, Ujek, Pietrasiak, Popek… Właściwie można by wymienić całą drużynę, bo w zespole Lenczyka trudno było wskazać słabe ogniwo. Wielu zawodników osiągnęło wówczas życiową formę, a ich indywidualne umiejętności znakomicie współgrały z zespołową dyscypliną, ambicją i konsekwentnie realizowaną wizją szkoleniowca. Trenerski kunszt Lenczyka, poparty ciężką pracą i talentem piłkarzy, przyniósł rezultaty, które przerosły najśmielsze oczekiwania. Nie sposób przy tym pominąć człowieka pozostającego nieco w cieniu tych sukcesów – nieżyjącego już doktora Jerzego Wielkoszyńskiego, którego wiedza i doświadczenie odegrały istotną rolę w przygotowaniu fizycznym bełchatowskiej drużyny.

Bo to był najmocniejszy GKS Bełchatów w historii. A zwycięstwo nad Wisłą Kraków na zawsze pozostanie symbolem drużyny, która nie znała kompleksów, nie bała się wielkich rywali i udowodniła, że nawet pozornie niemożliwe marzenia mogą znaleźć się na wyciągnięcie ręki. Ta niezwykła piłkarska przygoda przyniosła biało-zielono-czarnym tytuł mistrza jesieni, a na zakończenie sezonu 2006/07 – historyczne wicemistrzostwo Polski. Do pełni szczęścia, czyli upragnionego mistrzowskiego tytułu, zabrakło zaledwie jednego punktu.

_{Autorem tekstu jest Damian Agatowski, naoczny świadek wydarzeń z Krakowa. Zdjęcia pochodzą od Przemysława Piotrowskiego oraz zbiorów klubowych.}

___________________________
Sponsorem Strategicznym GKS Bełchatów jest PGE Górnictwo i Energetyka Konwencjonalna S.A.